Zastosowanie koniczyny łąkowej (czerwona) Trifolium pratense L.



autor: Justyna Zarzecka


Zastosowanie kosmetyczne i medyczne koniczyny łąkowej:

 

Znana każdemu pospolita roślina koniczyna łąkowa, która występuje w Europie na łąkach i pastwiskach,  ma wiele zastosowań leczniczych, kosmetycznych, a także jest ważną roślinę pastewną.


W celach leczniczych zbiera główki kwiatów wraz z górnymi liśćmi od maja do września i suszy się na powietrzu w ciemny i przewiewnym miejscu. W ten sposób otrzymuje się ziele koniczyny Herba Trifolli rubri, natomiast ususzone główki kwiatowe, bez szypułek i liści dają surowiec kwiat koniczny Flos Trifolli rubri.

Skład chemiczny koniczyny:
  •  Flawonoidy: m.in. tryfolinę,
  • Izoflawonoidy,
  • Barwniki antocyjanowe,
  •   Hipoksantyna,
  • Ksantyna,
  •  Asparginę,
  •  Tyrozynę,
  •  Kwas salicylowy,
  •  Kwas kumarowy,
  •  0,03% oleju eterycznego w skład, którego wchodzi: Furfurol, Wit. C,E karoten,

Działanie Czerwonej koniczyny na organizm:
  • Właściwości antyoksydacyjne,
  • Działanie przeciwnowotworowe,
  • Działanie przeciwzapalni,
  • Działanie hipoglikemiczne, hamują wchłanianie glukozy z układu pokarmowego, w wyniku syntezy i wydzielania insuliny,
  • Działanie moczopędne,
  • Działanie wykrztuśne,
  • Łagodzą działania menopauzy,
  •  Przeciwdziałają ostereoporozie,

Zawarte w Koniczynie izoflawonoidy przyczyniły się do łagodzenia skutków menopauzy. Wraz z wiekiem w organizmie kobiety zachodzi wiele zmian, m.in. następuje dysfunkcja gruczołów wydzielania wewnętrznego m.in. jajników,  zmniejsza się wydzielanie estrogenów. Obniżony poziom estrogenów negatywnie wpływa na jędrność naskórka, skóry właściwej i kolagenu, którego włókna ulegają rozluźnieniu i częściowej degradacji.

Izoflawanoidy głównie genisteina, daidzeina, formononetyna i biochanina A  zawarte w czerwonej koniczynie  bardzo dobrze wchłaniają się  przez skórę  zwiększając  ilość i grubość kolagenu zawartego w skórze. Fitoestrogeny działają znacznie łagodniej w porównaniu do naturalnego estrogenu.

Ważne jest, aby kobiety ciężarne omijały preparaty z koniczyną, ponieważ zawarta w niej genisteina może zwiększyć ryzyko wystąpienia białaczki szpikowej u niemowląt.


Izoflawonoidy zmniejszają ryzyko chorób układu krwionośnego, zwłaszcza choroby wieńcowej serca i miażdżycy naczyń krwionośnych. Pod wpływem fitoestrogenów następuje obniżenie we krwi poziomu całkowitego cholesterolu, lipoprotein o niskiej gęstości i zmniejszenie lepkości krwi poprawiają mikrokrążenie obwodowe oraz zmniejszają ryzyko agregacji erytrocytów i płytek krwi w naczyniach krwionośnych.




autor: Justyna Zarzecka

            Zawarte w  koniczynie  kwas kumarowy zaliczany do kwasów fenolowych charakteryzuje się właściwości antyoksydacyjnymi. Kwasy fenolowe eliminują reaktywne formy tlenu, przerywając łańcuchową reakcję rodnikową jak również stabilizują wolne rodniki powstających w reakcjach oksydacyjnych poprzez ich uwodornianie lub kompleksowanie. Wolne rodniki i aktywne formy tlenu działają ulteniająco zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz organizmu, co może prowadzić do różnych chorób np. astmy oskrzelowej, cukrzycy, miażdżycy, choroby Parkinsona, zmian nowotworowych.

Koniczynę łąkową można również stosować w kąpielach w świądzie skóry, wyprysku, trądziku, stanach zapalnych, bliznach pooperacyjnych, obrzękach po kontuzjach, stłuczeniach skóry w trudno gojących się ranach, a nawet przy niezbyt rozległych oparzeniach I i II stopnia. Koniczynę stosuje się również do płukania górnych dróg oddechowych w nieżytach gardła.


Poniżej podałam kilka przepisów:

 

Przepis na kąpiel z koniczyną czerwoną

  •  100g ziela koniczyny,
  •  50g kwiatów lipy,
  • 50g ziela krwawnika,
Zalać całość 3l ciepłej wody,  doprowadzić wywar do wrzenia i odstawić na 5 min.. Przecedzić.
Czas kąpieli ok. 10-15 min, stosować 1-2 razy w tygodniu. Powyższą mieszankę można stosowa do mycia głowy ze skłonnością do łupieżu, łojotoku, nadmiernemu wypadaniu włosów.

 

Zioła moczopędne z koniczyną:

  • 30g ziela koniczyny,
  •  30g liści brzozy,
  •  20g ziela skrzypu,
  • 20 g kłaczy perzu,
Do termosu wsypać 1 łyżkę ziół zalać 1,5 szklankami wrzącej wody, zamknąć termos i odstawić na 1 godzinę. Zioła należy pić pomiędzy posiłkami w 3-4 porcjach w ciągu dnia. Odwar ma zastosowanie przy niewydolności nerek, w kamienicy moczowej, w dolegliwościach gośćcowych, skazie moczanowej, i w objawach skórnych.

 

Nalewka na koniczynie do zastosowań miażdżycy naczyń krwionośnych


  • 500ml alkoholu 40%,
  • 30g sproszkowanego ziela koniczyny,
  • 10g rdestu ptasiego,
  • 10g ziela nostrzyka ,
Do alkoholu dodać zioła pozostawić przez 10 dni  często wstrząsając. Przecedzić i przesączyć przez watę. Pić po 20ml przed obiadem lub przed snem, w miarę potrzeby pod rozcieńczeniu wodą lub sokiem owocowym przez 3 miesiące potem kurację przerwać na 10 dni i rozpocząć następny cykl.
Kurację prowadzi się w miażdżycy naczyń z normalnym ciśnieniem tęczniczym, w objawach bólu głowy i szumu uszach. Przy odpowiednim przestrzeganiu diety.



Literatura:
1.Ożarowski A.,  Jaroniewski W. Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie.
2.Czytelnia medyczna.
3. Autor zdjęć Justyna Zarzecka.

Komentarze

  1. O matko!!! Dopiero teraz się o tym dowiaduję.A tyle koniczyny już kwitnie.Super wiadomości i przepisy :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz